تراژدی تلخ مهاجرت

تراژدی تلخ مهاجرت

كار جديدي پيدا كردم و به زودی شروع می کنمش. اين موضوع رو به كارفرما قبليم گفته بودم. اونا هم تقريبا از يك ماه پيش يك نفر ديگه رو به قسمت ما فرستاده بودن تا من تمام مسئوليت ها و كارهايي كه لازم هست رو به طور كامل براش توضيح بدم و تو اين يك ماه در كنارم باشه تا وقتي كه من رفتم تجربه ي كافي رو به دست آورده باشه.

اسمش جيمز هست.اهل سريلانكا. با همسرش با ويزاي مهاجرت افراد متخصص- همين سابكلس 136 كه خيلي از مهاجران ايراني هم از طريق اون اقدام مي كنن-  حدود 4 ماه هست كه وارد استراليا شده.

سخت كوش هست و متعهد؛ مثل خيلي از مهاجرهاي ديگه. مثل تراكتور كار مي كنه.بدون هيچ استراحتي. زير كار دررويي و جيم زدن به هيچ عنوان در مرامش نيست. برعكس بعضي از همكار هاي استرالياييم. تو اين مدت خيلي ها رو ديدم كه كه بهانه اي مختلف كاري كه بايد رو انجام نمي دن. يا تعهد لازم در برابر وجدانشون رو ندارن. اين مدل آدم ها بيشتر در بين مهاجرين غير متخصص – مثل پناهنده ها، مهاجرين با ويزاي همسر و …- و همچنين بعضي از استراليايي ها ديده ميشه (تاكيد مي كنم كه فقط بعضي از اون ها). اما معمولا مهاجرين متخصص از اين قاعده مستثني هستند. اكثر اونايي كه من ديدم مثل جيمز بودند؛  سخت كوش و شرافتمند.

تا اينجاي قضيه ايرادي بهش وارد نيست . مسئله اینجاست كه اين آدم هاي متخصص اكثرشون از كشور هاي جهان سوم ميان. متعلق به كشورهايي هستند كه به شدت به سازندگي – و براي سازندگي به اون ها- نياز دارن. اما اون كشور ها نتونستن فضاي مناسبي براي زندگي مردمشون به وجود بيارن. اين ميشه كه متخصصين و مغز هاشون با انبوهي از مشكلات مجبور به مهاجرت به كشور هايي مثل استرليا ميشن.

نمي خوام اين قصه ي تكراري رو باز هم تكرار كنم اما واقعا تحت تاثير قرار مي گيرم وقتي كه جيمز مياد و ازم سوال مي كنه كه قرص سردرد دارم يا نه. در جوابش مي گم نه من قرص استفاده نمي كنم اما مي توني بري از داروخونه تهيه كني و برگردي. از در كه بيرون رفتي برو سمت چپ و به سه راهي كه رسيدي…

در جوابم ميگه نمي خواد. كارم رو ادامه مي دم. با تعجب بهش نگاه مي كنم و مي گم تو با اين وضعيت نمي توني به صورت مفيد كار كني. برو قرص مورد نيازت رو بخر و برگرد و اون موقع به كارت ادامه بده. مي گه نه زياد مهم نيست. بهش مي گم برو با مسئوليت من ( اين اجازه رو داشتم). ميگه نه اصلا سردردم خوب شد.

حالا تصور كنين كشوري كه اين مرد از اون اومده ( سريلانكا) تا چه اندازه به افراد متخصص و با وجداني مثل اون نياز داره. تصور كنين چقدر مهاجر مثل جيمز و مثل من و مثل جيمز ها و من ها كشور تشنه ي سازندگيشون رو ترك كردن و دارن يه كشور ديگه رو ميسازن.

توي سريلانكا رئيس يه كارخونه بوده.خوب نمي تونه انگليسي حرف بزنه. مطلب رو خوب می فهمه اما تو حرف زدن مشکل داره. روسای استرالیایی کارخونه وقتی از حرف زدنش چیزی متوجه نمی شن در خلوت از من سوال می کنن که فکر می کنی از پس این کار بر میاد؟ و من سعی می کنم حالیشون کنم که بابا تمام زندگی این زبان لعنتی انگلیسی نیست. چرا شما فکر می کنین هرکی نتونست خوب انگلیسی حرف بزنه مخش تاب داره؟  تمام تلاشم رو مي كنم تا همه چيز رو واضح و كلمه به كلمه براش توضيح بدم. نمي خوام بعد از رفتن من سوالي داشته باشه و نتونه اون رو بپرسه و با اشتباهات احتمالي نزد ديگران كوچيك بشه.سعی می کنم هیچ نکته ای رو جا نندازم. خيلي سريع مطلب رو ميگيره. بين زمين و هوا نكته رو مي قاپه!

 از وقتي اومده يه سري ابتكاراتي رو هم به خرج داده كه هيچ كس ديگه – از جمله خود من- به ذهنش نرسيده بود. حتي يه سري مسئوليت هاي اضافي – جداي اون چيزهايي كه ازش خواسته شده- برا خودش تعريف كرده تا كارش رو دقيق تر و منظم تر انجام بده.صبح زودتر از همه میاد سر کار و عصر معمولا آخرین نفری هست که  بیرون میره.

هر گوشه از اين رفتارش آتشي بر جان من مي اندازه كه چرا اين آدم و اين آدم ها نمي تونن در كشور خودشون بمونن و اونجا رو بسازن و مجبور میشن با این همه مشکلات مهاجرت کنن و خودشون رو ویران کنن و دوباره بسازن. تا كي قراره جهان سومي ها٬ جهان سومي باقي بمونن. تا كي بايد جهان اولي ها – به دست مغز هاي جهان سومي- جهان اولي تر بشن؟اين دور باطل تا كي ادامه داره؟

+ نوشته شده در یکشنبه 1 مهر1386ساعت