نویسنده: احد
یکشنبه 1 مهر1386 ساعت: 19:35
خوش به حالت که رفتی
من حتی نمی تونم فرار مغزها هم بشم
وب سایت

نویسنده: دانا
یکشنبه 1 مهر1386 ساعت: 20:40
سلام دوست عزیز. وبلاگت خیلی عالیه. اطلاعات خوبی داری . خوشحال میشم که بتونیم با هم ارتباط داشته باشیم.لینکتونو تو وبلاگمون گذاشتم خوشحال میشیم شما هم لینک ما رو تو وبلاگ خوبتون بزارید .ما یه موسسه اخذ ویزا و انواع اقامت استرالیا هستیم که با مجوز از وزارت علوم و با داشتن وکلای عضو MARA به هموطنامون مشاوره میدیم و براشون اقدام میکنیم. اگر دوستی یا اشنایی داشتید میتونید با ما تماس بگیرید و با اطمینان کارتونو به ما بسپارید. به وبسایت ما هم سری بزنید خوشحال میشیم
وب سایت پست الکترونیک

نویسنده: بهروز
یکشنبه 1 مهر1386 ساعت: 20:56
خشایار جان:
این دور باطلی که میگی ناگزیریم ازش. ناگزیریم چون ما هم با تمام مشخصات خوب و بد جهان سومیمون یکی از اجزای همین دور باطلیم. مگه تو همین کشور خودمون کم دور باطل داریم؟ خودت هم که اشاره کردی. “اما اون كشور ها نتونستن فضاي مناسبي براي زندگي مردمشون به وجود بيارن.”
این قصه جهان اول و جهان سوم رو من هر روز دارم تو این خیابونهای شهرمون تو همین ایران میبینم. اونجا تو چیزی که میبینی یه خورده جهانیه. بین المللیه.

تمام زندگی همین دور باطله. فقط این وسط ماییم که نباید گیج بخوریم. هر کی گیج نخورد موفقه. همین.
وب سایت

نویسنده: خشايار
یکشنبه 1 مهر1386 ساعت: 22:32
به مصطفي:
نقل قولت از وزير آموزش پرورش تنم رو لرزوند. اگه با گوش هاي خودت شنيدي كه ديگه ترديدي در صحتش جايز نيست. فقط مي تونم بگم متاسفم براش.

به احد:
بابا من كه جزو فرار بي مغز ها هستم.

به دانا:
مرسي از طفت

به بهروز:
مسئله اينه كه وقتي جز اين دور باطل شديم ديگه نمي تونيم گيج نخوريم. اساسا گيج خوردن از ويژگي هاي اعضاي دور باطل هست. اينجا هم كه بيايم فكر اون خراب شده ولمون نمي كنه. گيج خوردن به تلخي با سرنوشت ما گره خورده. وقتي مياي اين ور و خوشي هاي اين ور زير دهنت مزه مي كنه و در عين حال خاطرات و هويت اون وريت تو رو به سمت خودش ميكشه اين گيج خوردن صد چندان ميشه!
وب سایت

نویسنده: پانی
یکشنبه 1 مهر1386 ساعت: 22:49
عالی بود و به شدت تاثیر گذار
دارم فکر می کنم چه بلایی سرمون اومده که یه کوله بار تعهد و تخصص و تحصیلو می ذاریم رو کولمون و می ریم سراغ اولین ایستگاهی که روش نوشته “جهان اول”.
اونم به هر قیمتی! اونوقت تا آخر عمر, حتی تو لحظاتی که اونجا احساس خوشبختی می کنیم, این سوال حل نشدنی آزارمون بده که چی شد که مجبور شدیم بیایم اینجا رو بسازیم تا به قول تو جهان اولی تر بشه و اون وقت کشور خودمون باید تا ابد “جهان سوم” باقی بمونه. و تازه رو پیشونیمون برای همیشه مهر بخوره: ” جهان سومی مهاجر” …

واقعا تا کی؟
وب سایت

نویسنده: آتریسا
دوشنبه 2 مهر1386 ساعت: 0:35
احتمالا این قضیه به اینکه شما رفتید اونجا که ربطی نداره؟ منظورتون این نیست که اگه میموندید دیگه الان ایران جهان اولی شده بود
وب سایت

نویسنده: پانی
دوشنبه 2 مهر1386 ساعت: 1:14
آتریسا:
آتریسا جان دیدیم صحبت از فرار مغزهاست ما هم خودمونو قاطی کردیم شاید معروف شیم و مغزمون از آکبندی درآد! شما زیاد جدی نگیر!

نکته: منظور از ما, من و خودم بود (!) لطفا به بقیه بر نخوره!
وب سایت

نویسنده: سرزمین کانگروها
دوشنبه 2 مهر1386 ساعت: 11:50
سلام خشایار جان
مرسی از لطفت و از پیامهات.من نمیدونم همکاری توی رادیو که گفتی چه کاری هست و در چه حدی اما خوشحال میشم کمکی کنم .
در ضمن میدونی اگر به قضیه طور دیگه فکر کنی کمتر ناراحت میشی .سعی کن مرزها رو برداری و دنیا رو یکی ببینی هرکسی که باهوشتره و توانایی بیشتری داره معمولا سعی میکنه جای بهتر زندگی کنه و تلاشش رو میکنه .گاهی که از این چیزها ناراحت میشم باخودم میگم من یک انسان هستم به دنیا آمدم تا برای دنیا و بندگانش مفید باشم پس باید مسئولیت خودم را انجام بدم اما طوری که خودم هم از حداقل حقوق زندگی برخوردار باشم من باید مفید باشم حالا هر جای دنیا که شد فرقی نمی کنه .
وب سایت

نویسنده: خشايار
دوشنبه 2 مهر1386 ساعت: 20:3
به پاني:
حالا اينجا كه بياي اين سوال رو بيشتر و بيشتر از خودت مي پرسي! بعدش هم من رو هم جزو اون “ما” يي كه گفتي قاطي كن اطفا D:

به آتريسا:
لطفا وقتي تو وبلاگ من مي خواي نظر بذاري دست كش دستت كن و بعد كيبورد رو لمس كن. آخه مي ترسم بلايي كه سر اون دختر آرايشگر بيچاره درآوردي سر من هم در بياري!

به سرزمين كانگروها:
كار هايي كه تو راديو مي توني انجام بدي فراوان هست! فراوان… به شدت با كمبود نيرو مواجه هستيم. از اعلام آمادگيت ممنونم.
درسته من يك انسانم و بايد به دنيا خدمت كنم و نبايد تعصب كور نسبت به وطنم داشته باشم. اما استراليا بيشتر به من نياز داره يا ايران؟ مي دونم چي ميگي. اينكه از بعد ديگه به قضيه نگاه كنم. من هم همش سعي مي كنم همين كار رو بكنم اما نمي تونم اين بعد دردناك رو فراموش كنم!
وب سایت

نویسنده: میرا
سه شنبه 3 مهر1386 ساعت: 5:1
این درد بزرگ آدمهاست … دردی که آرام آرام داره توی رگ و ریشه جهان سوم میره و با خونش عجین میشه … جدا خیلی خوب تو صیف کردید آنچه داره روی میده اونجا و شاید خیلی از کشورهای دیگه … حسش کردم .
وب سایت

نویسنده: امیر
سه شنبه 3 مهر1386 ساعت: 5:31
سلام…منطق زیبایی در نوشته هاتون جاریه…یه سوال دارم یا بهتر بگم یه مشورت…اگر شما جای من بودی می رفتی استرالیا درس بخونی و هونجا بمونی؟من 20 سالم هست یه مدت دانشجوی کامپیوتر بودم که انصراف دادم کنکور هم اون چیزی که می خواستم(مهندسی معماری دانشگاه تهران)قبول نشدم و اصلا هم به دیگر دانشگاه های اینجا خوش بین نیستم همه شرایط رفتن رو هم دارم و همه شرایط موندن اینجا با شرایط خوب رو هم دارم اگر برم اونجا رشته دلخواهم رو بخونم بهتره یا بازم برای کنکور بخونم یک سال دیگه اگه قبول شدم اینجا لیسانس بگیرم ؟با توجه به اینکه هیچ چیزی اینجا معلوم نیست 5 سال دیگه اصلا ممکنه بازم رفتنی در کار باشه یا نه…مرسی
پست الکترونیک

نویسنده: حسین منصوری
چهارشنبه 4 مهر1386 ساعت: 0:53
با سلام

گفته آقای فرشیدی نه تنها جای تاسف برای او، که برای تک تک ماست. در ایران خیلی کارها به وجدان و به اصطلاح تقوای شخصی واگذار می شود، در حالی که ظاهرا در کشورهای جهان اول قوانین به گونه ای وضع شده اند که هیچ فردی وجدان ندارد و به اصطلاح همه خلاف کارند در نتیجه قانون راه دررو ندارد. شاید درستش هم همین باشد.
در بعضی اداره ها گاهی یک شخص دودره باز و یک با وجدان در کنار هم کار می کنند و برای مسئول مربوط هم هیچ تفاوتی ندارند و چه بسا دودره بازه به دلایلی از امکانات بیشتری هم استفاده کنه و در سیستم پذیرفته تر باشد.
همه این ها را گفتم ولی باز به ایران و به ایران ماندن علاقه دارم امیدوارم ایران بهتر و بهتر شود. واقعا امید دارم و می دانم و مطمئنم این خیل ایرانی باهوش خارج و داخل کشور بالاخره تاثیر گذار می شود.
پست الکترونیک

نویسنده: هانیه
چهارشنبه 4 مهر1386 ساعت: 7:51
به این میگن سمفونی آخ…
وب سایت

نویسنده: خشايار
چهارشنبه 4 مهر1386 ساعت: 20:42
به ميرا:
وقتي خودت هم يكي از ايجاد كننده هاي اين درد هستس تحملش سخت تر مي شه!

به امير:
متاسفانه سوالت جوابي نداره كه من بتونم بهت بدم. شرايط فردي هر كسي با ديگري متفاوت هست. من برا خودم هنوز نتونستم به طور قطعي تصميم بگيرم كه بايد بمونم اينحا يا برگردم ايران! اميدوارم راه درست رو خودت بتوني پيدا كني!

به حسين:
در باهوش بودن ايراني ها كه شكي نيست. مسئله اينه كه آيا اين مردم باهوش توسط حكومتي هاي باهوش اداره مي شن يا توسط حكومتي هاي…! گره اصلي اينجاست. من هم اميدوارم. ما هممون با اميد زنده هستيم.

به هانيه:
كاست اين سمفوني اگه به دستتون رسيد ما رو بي خبر نذارين لطفا. دو نقطه دي
وب سایت

نویسنده: شهسوار (شهریاران)
پنجشنبه 5 مهر1386 ساعت: 22:35
سلام.
شاید دلیل اینکه جهان سومیها در کشور خودشان نسبت به کار احساس مسئولیت ندارن رابطه افراد با دولت و حکومت است. در این کشورها فرد احساس میکند که تلاشش نقش چندانی در تحول جامعه ندارد و توسط دولت دزدیده میشود. به قول مارکس با لوازم تولید و محصول دسترنجش بیگانه است(البه من مارکسیست نیستم ها!)
اما در کشورهای جهان اول فرد کم و بیش نسبت به کاری که انجام میدهد احساس تاثیرگذاری بیشتری دارد.
یک مهاجر از روی احساس کمبود مهاجرت میکند و حاضراست برای رفع آن پی خیلی چیزها را به تنش بمالد.
البته اینجا بحث خودخواهانه میشود. اما انسان است دیگر. به دنبال وضع مطلوب است. حالا وطن نه جای دیگر. مگر خود همین استرالیاییها برای زندگی بهتر وارد آن سرزمین نشدند.
اصلا مهاجرت آدم را مجبور به پوست اندازی میکند.
خود من چند ماهی است که ازمشهد به یک شهرستان مهاجرت کرده ام و واقعا دارم تاثیرش را در زندگی ام احساس میکنم. چه برسد به استرالیا.
کاش زمینه ای فراهم بود تا ما در همین مملکت خودمان تلاش کنیم و از تلاش بمیریم، نه از عقده ی تلاش.
وب سایت

نویسنده: خشايار
شنبه 7 مهر1386 ساعت: 16:5
به شهسوار:
آره. تمام حسرت من هم همينه كه ايكاش مي تونستيم اين تلاش رو تو كشور خودمون بكنيم. تصورش هم قلقلكم ميده.