“مینا” ی من

يادم هست بچه كه بودم هميشه از روابطي كه بين خواهر و برادر ها - در دنياي بزرگتر ها- بود تعجب مي كردم. يادم مياد نمي تونستم درك كنم چطور وقتي ميريم خونه ي عمه، وقت خداحافظي با بابام تعارف ميكنه. مي گفتم مگه خواهر برادر ها هم با همديگه تعارف مي كنن؟! اصلا نمي تونستم بفهمم كه چطور پدرم از شهر برادر ها و خانوادش كنده و اومده هزار كيلومتر اين طرف تر و داره يه جاي ديگه زندگي ميكنه. مي گفتم چطور دلش اومده؟ نمي تونستم بفهمم كه چطور دايي هام  كه در شهر دوري زندگي مي كنن و سال به سال مادرم رو نمي بينن٬ ككشون هم نميگزه. يادمه همون موقع ها به خواهرم مي گفتم: مينا!  يعني ممكنه ما هم وقتي بزرگ شديم، با هم ديگه اينجوري رفتار كنيم؟ ممكنه ما از هم جدا بشيم؟ بعد مي خنديديم و هزار و يك دليل مي آورديم كه نه! ما خانواده ي استثنايي هستيم و تا ابد در كنار هم خواهيم بود. بهش مي گفتم وقتي بزرگ شديم و اومديم خونه ي همديگه، ما كه اصلا مثل بابا و عمه با هم تعارف نمي كنيم. اصلا ما هيچ وقت از هم اونقدر دور نميشيم. تصور داشتن خانواده اي پراكنده- حتي در مقياس ايران- برامون غير ممكن بود و مي گفتيم ما خودمون از الان حواسمون هست و هيچ وقت نمي ذاريم همچين بلايي سرمون بياد.

هيچ وقت فكر نمي كردم كه من اين سر دنيا باشم و تو اون سر دنيا. يك سال و اندي هست كه نديدمت.يك سال و خورده اي هست كه دست هاي گرمت رو توي دستام نگرفتم.مي رم سراغ عكس هايي كه خودم ازت گرفته بودم.شايد از سر دلتنگي.كادر عكس رو فقط براي صورت تو تنظيم كرده بودم. دوربين كنون كار خودش رو خيلي خوب انجام داده بود و تمام جزئيات صورت قشنگت رو با رزولوشن بالا به صفر و يك تبديل كرده بود تا من روي سي دي بذارمش و در چمدون با خودم بيارم اين سر دنيا.صورتت با اون لبخند زيباي هميشگيش جلوي چشمام هست.دارم ميبينم تمام اون يازده تا خال كوچيكي رو كه با هم مي شمرديم و فقط از فاصله ی یک وجبی می شد دیدشون و عجيب اينكه هميشه يازده تا بودن! تصوير اينقدر با كيفيت هست كه هر چي زوم مي كنم شطرنجي نميشه. اسكرول رو ميكشم بالاتر و تصوير رو ميارم روي چشمات.تمام مانيتور ميشه دو تا چشم گنده ي سياه. سياهي چشمات دوباره هيپنوتيزمم ميكنه و احساس مي كنم گردنم روي مانيتور قفل شده.توانايي تكون دادنش رو ندارم.به قول صادق هدایت چشمات سگ دارن! مانيتور و چشم هاي تو ثابت هستند و من و بقيه ي دنيا داريم گرد مردمك چشمات – كه اصلا معلوم نميشن- مي چرخيم. پره ي هلي كوپتر حافظم هم شروع به چرخيدن مي كنه و من سوار بر اون ميام توي مانيتور و در سيال بي كران و تاريك چشم هاي تو پرواز مي كنم. به روزهايي مي رم كه ساعت ها در كنار هم مي نشستينم و فقط حرف مي زديم. هر چقدر حرف مي زديم حرف هامون تموم نمي شد.ياد مزخرفاتي ميافتم كه تحويلت ميدادم: خانواده ي ما هميشه در كنار هم خواهد بود!

از عمق چشم هات بیرون میام و دوباره از بیرون  محوشون ميشم. همچنان مسحور چشم هاي تو! هنوز هم از بزرگي اين چشم ها تعجب مي كنم.من صاحب اين چشم ها رو اون سر دنيا تنها گذاشتم.چيزي درون سينم شروع به لرزيدن ميكنه و مياد بالا.هم زمان با لرزيدنش در مسيري كه داره مياد بالا حرارت و سوزش عجيبي رو ايجاد ميكنه.از قفسه سينم عبور مي كنه و از گلو و گردنم خودش رو به صورتم مي رسونه. تمام صورتم گر ميگيره. هنوز دارم به چشم هاي تو نگاه ميكنم. باورم نميشه كه من چهارده ماه دوري تو رو تحمل كردم. با دستم چنان مي كوبم به پيشونيم كه خودم از صدايي كه ايجاد می کنه مي ترسم.ميخوام سرم رو بكوبم به ديوار. اما سريع سعي مي كنم به خودم مسلط بشم.

لعنت به اين خطوط تلفن بين المللي كه بعد از 100 دفعه تلاش كردن باز هم ناكامت ميذارن. لعنت به اين پيشرفت و ترقي كه من دنبالش هستم و چنين بهاي گزافي داره. لعنت به بانيان جدايي هزاران خواهر و برادر. لعنت به من و خودخواهي من…

+ نوشته شده در شنبه 7 مهر1386ساعت 17:35