آدلايد1

عصر يكشنبه در مركز شهر يك گروه هنرمند يوناني برنامه ي رقص و موسيقي دارن كه تك نوازي يك كدومشون با يك ساز عجيب و غريب خيلي به دل ما مي شينه. با اينكه در مركز شهر ملبورن هستند اما تمام برنامه رو به زبان يوناني اجرا مي كنن و حتي يك كلمه هم انگليسي حرف نمي زنن.

آخرين شبي هست كه در ملبورن هستيم. محمد ديگه نمي تونه من رو همراهي كنه. بايد برگرده بريزبن. روز بعد بايد از هم جدا بشيم.قراره محمد با هواپيما به سمت بريزبن پرواز كنه و من -باز هم با اتوبوس- به سمت آدلايد معراج. مناظر بين راه بريزبن و سيدني و زيباتر از اون سيدني تا ملبورن، اينقدر حريصم كردن كه به هيچ قيمتي حاضر نيستم 800 كيلومتر راه بين ملبورن تا آدلايد رو با سوار شدن بر هيولاي آهنين از دست بدم.

محمد رو در آغوش فشار مي دم و ازش خداحافظي مي كنم. به ظاهر داره از من جدا مي شه و در جهت مخالف من قدم بر ميداره اما بدنش آهن رباي قويي رو مي مونه كه بخشي از روح من رو از بدنم مي كنه و احساس مي كنم همينطور كه داره از دور ميشه روانم پشت سرش كش مياد.

دوباره تنها مي شم. مزه ي خوش تنهايي زخم جدا شدن از محمد رو ذره اي التيام مي بخشه اما عمرا از پس مداواش بر نمي آد!

پنجره هاي اتوبوس از شيشه هاي يك تكه و بزرگ تشكيل شده كه ساخته شدن براي اون چيزي كه من دنبالشم.

هر چه از ملبورن دورتر و به سوت استراليا نزديك تر مي شيم تراكم درخت ها كمتر و كمتر مي شن. اما طبيعت اينقدر غني هست كه زيبايي هاش به درخت و سبزه محدود نميشه و همچنان متكبرانه دارايي هاش رو به رخ مي كشه. مناظري كه از ملبورن تا آدلايد هست با مناظر قبلي كه ديدم متفاوت هست و منو ياد ايران مياندازه.

يك بار همه جا زرد و طلايي * مي شه و يك بار سبز *. بعضي جا ها هم سبز و زرد مي ريزن روي هم و با هم اعتلاف مي كنن. ائتلافي به سبزِيه زرد *.

رنگ ها عوض مي شن و باز سر و كله ي سبز و زرد * پيدا مي شه. اينبار قرمز * رو هم به بزمشون راه مي دن و سه تايي با هم مي رقصن * .

شهر هاي بين راه هم جالب هستن. آروم و ساكت. آدم فكر مي كنه بعضي خونه هاي بين راه متروكه * هستن. حركت سريع درختان كنار جاده تصويرشون رو در چشم مات و منظره ي پشت سرشون رو شفاف مي كنه. البته بسته به اين هست كه روي كدمشون تمركز كني. سعي مي كنم اين تناقض رو با دوربين ثبت كنم. تا حدودي موفق مي شم *.

زيبايي ها * تمومي ندارن. رنگ ها * همچنان مي چرخن و مي رقصن. من هم مست از باده هايي كه در ميهماني طبيعت، سخاوتمندانه به همه تعارف مي شه. اما كمتر كسي تمايل به نوشيدنش داره. باز هم آدم هاي بي خيال و بي ذوق. باز هم آدم هايي كه يا دارن فيلم هاي مسخره ي هاليوودي رو نگاه مي كنن يا چرت مي زنن و يا كتاب مي خونن. من از فرصت نهايت استفاده رو مي برم و سهم همه رو بر مي دارم. هر چه مي نوشم تشنه تر و حريص تر مي شم.

به آدلايد رسيدم. شهري كه در كودكي با كارتن مهاجران باهاش آشنا شده بودم. اون موقع ها در خواب هم نمي ديدم كه روزي بهش پا بذارم.

پ.ن برای نوشتن ادامه ی این سفرنامه خیلی بی انگیزه شدم. قصد من از نوشتن شرح حال سفرم، فقط ثبت کردن لحظات خوش این خاطره بود برای خودم و تقسیم کردنش با دیگران. اما ظاهرا این مطالب وسیله ای شدن برای آب انداختن دهن دیگران و تحریک و تشویق غیر مستقیم به مهاجرت. در صورتی که محتوای مطالب کاملا شخصی هست و به اعتقاد من ربطی به استرالیا و مهاجرت ندارن. اگه من یکی از سفرهایی که در ایران رفتم رو هم بخوام بنویسم و عکس های مربوط به اون رو آپلود کنم و تو وبلاگ بذارم خواهید دید که عکس ها و مناظربه همین زیبایی هستن.همونطور که وقتی سی دی عکس هایی که در سفرهام از مناظر ایران گرفتم رو به همکار های استرالیاییم نشون می دم، چشماشون از تعجب چهار تا میشه و دهنشون باز می مونه و می گن اصلا فکر نمی کردیم ایران همچین مناظری داشته باشه. اما ظاهرا ما خودمون عادت کردیم همه چیز ایران رو سیاه ببینیم.

این سفرنامه ظاهرا داره به صورت غیر منطقی- و غیر مستقیم – انگیزه برای مهاجرت و خروج از کشور رو برای خواننده بیشتر می کنه که اصلا اون چیزی نیست که من دنبالشم. نمی خوام در مورد این صحبت کنم که باید به خواننده برای مهاجرت کردن یا نکردن انگیزه داد. مسئله این هست که انجام این کار یا اجتناب از اون، باید بر اساس یک روند منطقی و مستدل باشه. سفرنامه پر از احساس و خالی از منطق هست. دوست ندارم نوشته هام باعث اتخاذ یا تقویت تصمیم احساسی در مخاطب وبلاگم بشن. با اینکه خیلی دوست دارم ادامه ی سفرنامم رو در یک جایی ثبت کنم اما واقعا مردد هستم که انجام این کار در وبلاگی که خیلی از خواننده هاش شاید بر سر دو راهی موندن و رفتن باشن، درست هست یا نه!