Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

Archive for ژوئن 2013

هرچه می خواهم زبان به کام بگیرم و این عرصه ی وقاحت و بی شرمی را با سکوت دنبال کنم نمی شود‌. هر چه که خواستند کرده بودند تا آنچه که می خواهند با کم ترین هزینه انجام بشود, اما هنوز بازی تمام نشده!
ما هنوز فرصت داریم. عارف انسان صادق و شریفی بود و این صداقت و شرافت که در تمام صحبت ها، مناظره ها و برنامه هایش آشکار بود, در انصرافش به نقطه ای غیر قابل انکار رسید. اما دریغا که سیاست کمتر می تواند عرصه ی انسان های شرافتمند باشد. باید دریده بود و اندکی مردم فریب تا بتوان رای جمع کرد و گاهی حتی نظر بزرگان را نیز با همین دریدگی جلب کرد. با همه ی تلخی که در از دست دادن عارف وجود دارد، تک کاندیدا شدن اصلاح طلبان پدیده ی خجسته و نوید بخشی ست. ما به درجه ای از بلوغ سیاسی رسیده ایم که می توانیم ائتلاف کنیم. می توانیم کار گروهی انجام بدهیم. می توانیم کار حزبی کنیم. روحانی با هیچ تعریفی اصلاح طلب نیست و خودش هم خودش را اصلاح طلب نمی داند, اتفاقا اهمیت موضوع در همین است. این که دو گروه متفاوت توانسته اند مشترکات یکدیگر را بیابند و حول آن گرد هم آیند و منافع ملی  را بر جاه طلبی و قدرت خواهی ترجیح دهند.
اصلاح طلبان اوج شعور سیاسی را از خود نشان دادند و حال نوبت ماست. اگر ما خودمان را بدنه ی جریان ترقی خواهی در ایران می دانیم, نمی توانیم چه کنم چه کنم هایمان را تا روز انتخابات با خودمان به این جا و آنجا ببریم. دیگر فرصتی نمانده, باید تصمیم گرفت. اگر من تا دیروز می گفتم ممکن است رای دهم اما هنوز شک داشتم, با این ائتلاف مبارک و پیام صریح آقای خاتمی که «از همگان به ویژه اصلاح طلبان و تحول خواهان» درخواست یاری نمودند, حجت را بر خود تمام شده می دانم. بزرگان جریان اصلاح طلبی و جریان اعتدال خواهی هر چه را که, در شرایط موجود, می توانستند انجام دهند انجام دادند. از هیچ هزینه ای دریغ نکردند. از آمدن مستقیم به صحنه و رد صلاحیت شدن تا ائتلاف کردن و در نهایت حمایت صریح و علنی از نتیجه ی ائتلاف, دیگر جای هیچ بهانه ای برای ما نگذاشته اند.
من خودم را جزیی از بدنه ی عظیم این جریان اجتماعی می دانم و با این که از نتیجه ی انتخابات مطمئن نیستم, حتی کاملا مطمئن نیستم که رایم خوانده می شود یا نه, دیگر تردیدی در شرکت در انتخابات ندارم. من دموکراسی را با بازی حزبی و کار گروهی تمرین می کنم.

Read Full Post »